 |
 |
|
| |
*Pluk de dag*
Een stelling die eigenlijk gewoon waar is.
Geniet van de dag, het kan zomaar voorbij zijn.
Ik hoor en lees vaak over een knop die omgezet moet worden. Als je bijvoorbeeld met dingen bezig bent die eigenlijk niet goed voor je zijn, als je gedachten hebt die niet goed voor je zijn.
Als de knop om is, nou..... dan zul je zien.
Maar DIE KNOP GAAT DUS NIET ZOMAAR OM...!
Ik ben ook iemand die het regelmatig heeft geschreeuwd.
Maar wat verwachtte ik ervan?
Dat er een engeltje op mijn schouder kwam zitten en via mijn oor naar mijn brein ging en de knop voor mij omzette???
Hoe NAIEF kun je zijn....
Maar..... mijn knop is om... En om eerlijk te zijn...
Ik heb geen idee hoe, wat, waarom, wanneer....
Tuurlijk heb ik dat zelf gedaan.... maar wanneer?
En hoe?
Heb ik dan toch dat engeltje binnengelaten????
Ik weet wel dat er op dit moment heel veel met mij gebeurd.
Na weer maanden van vechten, zoeken, hulp vragen en hulp aanvaarden ben ik weer op koers.
Ik ben altijd wel al bezig geweest met spirutaliteit.. en dan voornamelijk in het boeddhisme, yoga, mediteren...
Maar laat ik eerlijk zijn... Voordat ik mijn geest er voor open ging zetten, was ik al weer bij dat gevoel weg.
Ik ging veel lezen op internet, zocht boeken en was er op mijn manier heel erg mee bezig....
NIET DUS..!
Want als je op die manier met iets bezig bent, kom je nog niet bij jezelf.
Maar de opening is gevonden en ik heb hem met beide handen aangegrepen.
Het is een openbaring te voelen wat mediteren met je doet...
Gelukkig heb ik een partner die hier ook helemaal voor open staat, en samen volgen we nu de weg die voor ons goed is.
Het geeft zoveel vrijheid in mijn hoofd dat ik er duizelig van wordt.
Ruimte voor mezelf is er weer.... ruimte voor mijn creativiteit.
Gisteravond hebben wij voor het eerst samen gemediteerd.
We zijn vroeg naar boven gegaan, hebben een kaarsje aangestoken, een wierrook gebrand, een cd met relaxmuziek en een flesje massage-olie.
Heel even heb ik het moment ervaren dat ik zo dicht bij mezelf kwam dat ik alle emoties kon laten gaan.
Het samenspel was zo geweldig...Onze ademhaling ging gelijk, onze handen vonden elkaars lichaam....
En ik weet zeker dat als we dit regelmatig doen, we nog dichter bij onszelf komen dat er een wereld voor ons open gaat....!!!!!
En dat ik het moment nog veel vaker en intenser ga beleven....!!!!
Dharma
Mindfullness......
Eigenlijk is dit niets anders dan leven in het hier en nu..!
Lekker simpel... maar doe het maar...!!!
Het gaat wel lekker met me. Ik ben mijn dingen aan het doen:
* Running Therapie (heerlijk hardlopen bij -10)
* Creative therapie (heerlijk schilderen en knoeien)
* Schilderen in mijn ateliertje
* Gesprekken over mezelf met een deskundige
* Huishouding
* Koffie drinken
* Kinderen opvoeden
*Criminassen
* Roken
* Sexen
* Eten
* Slapen
(Niet noodzakelijk in deze volgorde)
Het is lang geleden dat ik wat heb geschreven.
Mijn lieffie is inmiddels weer thuis, ik ben heel druk bezig met therapie en merk dat het elke dag een stukje beter gaat.
Ik heb mezelf voorgenomen weer regelmatig te schrijven over wat er met me gebeurd en wat me bezig houd.
Hier ga ik me in verdiepen.....
Dharma
De kop is eraf.
Gister, maandag dus, mijn lieffie weggebracht.
3 lange maanden zonder telefoon, bezoek, niks...
Alleen maar brieven schrijven..
Wat dan wel weer grappig is, vooral als je een zoon van 13 hebt, die af en toe niet zo heel goed luisterd naar wat mama zegt....
Ik had een brief geschreven aan mijn lieffie, en die wou ik voor 5 uur op de bus hebben. Dan heeft hij hem morgen (hoop ik).
Door omstandigheden (lees poen) kon ik pas om half 5 een postzegel halen. Ik zou dus de brief meenemen naar de winkel... Eenmaal in de winkel, besef ik dat ik de brief ben vergeten.
He... gelukkig... we hebben mobiel....!!
Ik bel mijn zoon, leg het uit en voordat ik hem kan vragen om de brief ff snel naar de winkel te brengen (waar ook een TNT in zit) zegt hij al tegen mij...
Okeee Mam, ben al onderweg...
Mooi zoooooooo...!!
Ik koop een postzegel, of een heel vel met kerstzegels.... Die heb ik toch nodig en wacht geduldig op mijn zoon.
Ben de winkel maar in gegaan en ben boodschapjes gaan doen..
Maar het duurde wel heel lang, en ik had al een vermoeden...
Die heeft natuurlijk de brief op de bus gedaan.... zonder postzegel.
Nog maar een keer het wonder der mobiel gebruiken.
Hij neemt de telefoon op...?!?!?!
Hoe kan dat nou weer....
Hey Mam, ik heb de brief gepost hoor.... nog net op tijd voor 5 uur..
Grrrrrrrrrrr... Heeel lief van je zoon, maar eehh.... ER ZAT GEEN POSTZEGEL OP...!!
Oeps... zegt ie.. gelijk in paniek.. Nou ja, niks ergs, komt er alleen een kaartje met port op....
Wat zal mijn lieffie blij zijn met dit extra kadootje....
Dharma
Er is iets dat van mijn hart moet.
Iedereen heeft het altijd maar over privacy. Je ziet overal rode lijnen op de grond, met de opmerking daarachter de wachten in verband met de privacy van andere mensen.
Maar soms gebeuren er dingen waardoor je voor het blok komt te staan en niet op een beleefde manier je eigen privacy kan beschermen.
Neem nou vanmorgen in het ziekenhuis.
Mijn lieffie moest een Thoraxfoto laten maken voor een TBC screening in verband met zijn opname.
We zitten netjes rustig in de lange gang te wachten tot hij aan de beurt is.
Naast ons zit een mevrouw samen met haar man (wat ik aanneem).
Er loopt een vrouw langs, ze draait zich om, kijkt nog eens naar onze buurvrouw en er is herkenning.
Zoooooooo .... zegt ze tegen onze buurvrouw, ook ziek???
En wel op zo'n harde toon dat de hele gang mee kan genieten.
Nee, zegt onze buurvrouw, hij (wijzend op meneer) moet foto's laten maken... blablablabla......
Maar, zegt onze buurvrouw, ben jij wel ziek???
Ja, zegt de mevrouw van de gang, ik moest een foto laten maken, heb een brief meegekregen. Ze pakt de brief, scheurt de envelop open en leest onze buurvrouw de brief voor.
Op dat moment is mijn lieffie aan de beurt, en volg ik het gesprek niet meer.
Maar ik was helemaal verbaast....
Hoe in godsnaam kun je je hier nou tegen wapenen?
Ik hoef niet te horen wat er allemaal mis is met de mensen die zitten te wachten, ik neem aan dat alle wachtende mensen ook niet hun verhaal kwijt willen op de gang.
Maar als je wordt aangesproken, en er word je die vraag gesteld... hoe maak je je hier dan op een nette manier vanaf??? Zonder dat je iemand voor het hoofd stoot???
Ik zou willen zeggen.. dat gaat je niks aan, maar ik kan me voorstellen dat veel mensen zich overrompeld voelen en stotterend hun verhaal doen...
WEG PRIVACY...!!!
Dharma
Vanmorgen viel me iets op.
Op het moment dat de wekker gaat en er weer beweging in het gezin komt, wordt ook iedereen wakker en neemt ook iedereen weer deel aan het wakkere leven.
Iedereen doet zijn ding, wassen, aankleden, ontbijten, koffie drinken, sigaretje roken.
Zelfs de katten.
Op het moment dat ze merken dat wij mensen wakker zijn, gaat hun dag ook beginnen. Ze rekken en strekken zich eens uit, slijpen hun nagels voor de komende dag, eten rustig hun brokjes en komen kopjes geven.
Heeeeeeeeeeerlijk...!!
De dag gaat weer beginnen...!!!!!!
Dharma
Gister een telefoontje van het UWV gehad.
Ze hebben me weer in de WAO geplaatst.
Aan de ene kant wel goed natuurlijk, hoef ik me niet druk te maken om geld, en kan ik echt aan mezelf werken.
Aan de andere kant dubbel want ik wil zo graag meedoen aan de maatschappij, en daar hoort voor mij werken ook bij.
Maar ik leg me er wel bij neer (zoveel moeite kost me dat niet) en ga heel hard aan het werk voor mezelf, mijn lieffie en mijn kids.
Vanmorgen zei mijn lieffie al tegen mij: Ik wordt gebeld vandaag. Nou zegt hij dat al vanaf het moment dat hij de kennismaking heeft gehad, maar verrek....
De telefoon ging en ja hoor.... tis zover. We hebben een datum.
7 December wordt hij opgenomen. Pfff.... weg spanning van het onzekere, welkom spanning voor de laatste week samen.
We zullen moeten proberen te genieten van de laatste week samen voor 3 maanden..... Maar ik weet ook dat dat een gevecht gaat worden.
Spanning omdat hij weg gaat, dat we elkaar 3 maanden niet horen, zien en voelen.
We gaan ons best doen en zullen de dagen zo goed mogelijk doorstaan.
Wordt vervolgd.
Dharma
Soms lig ik s'avonds in bed en dan heb ik duizenden dingen waar ik over wil schrijven.
Dan wordt ik wakker, sta op en zorg dat het hier in huis loopt. Kids naar school, wat huishouding en dan wil ik gaan schrijven.
En dan... dan komt er dus gewoon helemaal niks meer.
Ben het kwijt, of dat waar ik s'avonds nog aan dacht lijkt opeens helemaal niet meer belangrijk, of de moeite waard om over te schrijven.
Op dit moment gebeurd er veel in mijn leven.
Of juist helemaal niks... tis maar hoe je dat bekijkt.
Ik sta in de wachtstand. En dat is niet goed.
Wachten tot mijn lieffie weg kan gaan. Maar dan is het net of dat het allerbelangrijkste is...
Maar dat is niet zo natuurlijk. Het leven gaat gewoon door. Ookal moet je wachten.
Dus probeer ik de dagelijkse dingen zo goed mogelijk te doen, alles draaiende houden en vervolgens ook nog eens met mezelf bezig te zijn.
Mijn therapieen volgen, hardlopen, knutselen....
Dat is ook wel een dagtaak natuurlijk.
Maar als het dan avond is en ik rustig op de bank zit ben ik toch weer heel erg blij dat ik de dag door ben.
En op deze manier leven vind ik niet leuk.
Het is zo makkelijk te zeggen dat wanneer mijn lieffie weg is, ik de boel eindelijk gewoon op kan pakken... Maar een heerlijk excuus is dat zeg...!!!
Ik kan toch zeker mijn leven en mijn dingen niet af laten hangen van het feit dat hij weg gaat??
Het zou niet uit mogen maken.
En toch doet het dat...!!!!
En daar baal ik van, want ik heb bij mezelf het idee dat ik het dus bij hem neerleg. Dat hij degene is die mij tegenhoudt in mijn dingen.
En dat is NIET EERLIJK...!!!!
Dus..... Stap 1..
Gewoon mijn dingen doen, ookal sta ik voor mijn gevoel in de wachtstand...
Ga nu maar eens aan mijn doelen werken.. En dan vooral mijn allerbelangrijkste doel:
GRENZEN AANGEVEN...!!!
O ja, wat ik ook nog ff kwijt wil....
(Klik op Lees meer)
Als ik veel prikkels tegelijk krijg, dan overzie ik de dingen niet meer en bestaat er een kans dat ik flip...
Op dit moment hebben we een probleem met een pc. Heel lastig als je als familie allemaal hetzelfde spel speelt.
Het werkt, maar das ook alles.... zo traag dat je iedere keer weer de pagina opnieuw moet laden.
Ben ook wel dom... ben er al de hele dag mee bezig, maar stoppen... ho maar...!!!
Nu ga ik wel stoppen, want ik merk dat het genoeg is..
Dharma
3 Hele moeilijke dingen in mijn leven...
Wachten duurt lang, daar heb je weer geduld voor nodig...
En keuzes maken... Pfff.. Breek me de B** niet open..
Maar goed, ff een update..
Mijn lieffie staat op de wachtlijst voor Arta, een woongemeenschap (zo noem ik het maar ff, het is geen kliniek of zoiets).
Dit is een introductiecentrum, een soort observatie. Dit is een traject van 8 weken waarin gekeken wordt wat hij nodig heeft.
Daarna volgt nog een traject (waarschijnlijk) van nog eens ongeveer 7 maanden.
Wat het zo moeilijk maakt is het feit dat er geen contact plaats mag vinden in de eerste 3 maanden van het geheel. Geen telefoon, geen internet, geen helemaal niks, noppes, nada...
Brieven schrijven, dat is het enige contact dat plaats mag vinden...
En dat is lang... errug lang.
Ik sta volledig achter zijn keus maar ik weet dat het heel erg moeilijk gaat worden.
Maar alles voor de toekomst.
(Wordt vervolgd)
Dharma
P.s. Een verslaving gaat erin als slokken, maar komt eruit in druppels..
Wat ik daarmee wil zeggen is dat als je 20 jaar verslaafd bent geweest, je niet kan verwachten dat dit binnen een jaar weg is.....
Vandaag voor het eerst naar Running Therapie geweest.
En ik moet zeggen... het was geweldig...!
Heb me de hele dag erg goed gevoeld, ik heb voor mijn gevoel best wel erg veel overwonnen.
Ten eerste ben ik erheen gegaan, terwijl ik het doodeng vond. Het is iets nieuws, nieuwe mensen, nieuw ding voor mij, dus zorgt voor spanning in mijn lichaam.
Maar... heb het gedaan en
It Feels Good..!!!
Daarbij heb ik gelijk wat doelen ontdekt.
* Grenzen stellen
* Doseren
En omdat ik de laatste maanden erg onrustig ben in lijf en leden, merk ik dat in mijn gedrag. Ik ga heel hard fietsen, lopen... Ik heb altijd haast, terwijl ik dus alle tijd van de wereld heb.
Verder word ik erg chaotisch en druk.
Dit merkte ik vanmorgen ook. Wou natuurlijk met de allersnelste meerennen en zag mezelf volgend jaar al in New York naast Haile Gebrselassie (Ethiopische marathonloper) lopen...
Maar dat doel heb ik maar ff bijgesteld.
Maar ik heb heerlijk anderhalf uur gerend en mijn grenzen in de gaten gehouden..
Dit gaat helemaal goed komen... Dinsdagmiddag ga ik weer....!!!
Dharma
Ik blijf me verbazen...
Toen we in Nederland net gehoord hadden van de Mexicaanse Griep, werd er keihard geschreeuwd dat er voor iedere Nederlander een vaccin klaar zou liggen.
Pfff... gelukkig maar, dacht ik nog, mocht de nood aan de man komen en zou het inderdaad zo erg zijn als werd verwacht, hoeven wij Nederlanders ons geen zorgen te maken...
En nu.... Minister Klink heeft bekend gemaakt wat de risicogroepen zijn.
Maar stel... je hoort niet bij een risicogroep en je wilt, om wat voor reden dan ook, wel gevaccineerd worden, dan mag dat dus niet...!!
Want... dan zou er een tekort aan vaccinatie's zijn...?!?!?!?!
Het gaat zelfs zover dat artsen die mensen buiten de risicogroep wel vaccineren, voor de medische tuchtraad moeten verschijnen....
Illegaal Vaccineren noemen ze het nu...
Ik kan er met mijn verstand niet bij.
Ik persoonlijk wil niet gevaccineerd worden, ik ga er van uit dat mijn lichaam het virus wel zal verslaan. Zo zit het menselijk lichaam namelijk in elkaar.
Tuurlijk, als je bij een risicogroep hoort, zoals jonge kinderen en zwangere vrouwen vind ik het een goede zaak.
En voor een ieder die er erg bang voor is, of andere redenen heeft, heb ik ook alle begrip.
Maar mogen wij alsjeblieft nog zelf bepalen of we wel of niet gevaccineerd willen worden...????
By the Way.....
Ik hoor bij een risicogroep omdat ik Diabeet ben...
Dus.... Gegadigden voor mijn vaccinatie....
Meld je aan...!!!!
Dharma
Ik doe een poging mijn blog te pimpen....
Gaat goed, maar zoals ik al had aangegeven in mijn vorige blog..
KEUZES MAKEN HAAT IK...!!!
Dusssss.....
Het is nu 23.00 uur, ben al een uur aan het klootviolen met mijn blog en ben er zat van. Wordt kriegelig en geprikkeld.
Ik stop er maar mee, morgen doe ik weer een poging.
Hmmm... vervolgens is het dus 24.00 uur en ben ik tevreden met mijn blog zoals ie op dit moment is..
Welterusten
Dharma
Iets wat voor mij niet zo vanzelfsprekend is, is Keuzes Maken..
Maar wie heeft hier geen last van??
Op het moment is het wel weer heel erg.
Het gaat om kleine dingen, zoals...
"Wat eten we vandaag"
tot grote dingen zoals...
"Wat doe ik met mijn leven"
Onrust speelt op dit moment een hele grote rol.
Onrust in mijn lijf en geest.
Ik hobbel van het een naar het ander...
Ik ben begonnen met de VERS II, en begin op hele korte termijn met meer individuele therapie.
Maar waar ik op dit moment last van heb is het bedenken wat ik allemaal wil. Ik wil met alles bezig, maar kom dus gewoon tot niks.
Breien, knutselen, computeren, schoonmaken, blablablabla..
En ondertussen zit ik te zitten en waar ik aan begin maak ik niet af.
Onrust in mijn hoofd... de gedachten schieten van het een naar het ander en ik merk dat ik dan vaak neig naar hele negatieve gedachten, zodat ik lekker in dat gevoel kan gaan zitten... en dus niks kan en wil.
Misschien moet ik een planning maken voor de dag...
Wat ga ik doen, en wat ik doe maak ik ook af....
Wat ik wil doen vandaag... eehh... Tja... das een goeie..
Dan moet ik dus nu een keus maken...
EN DAT KAN IK NIET...!!!!!
Dharma
Soms denk ik...
Wat is de zin van het Leven????
In die fase zit ik nu ook weer...
Bha..!!!
Waarom is alles soms zo moeilijk....
Ik vecht me een slag in de rondte maar kom er niet door....
Op dit moment zou ik alles er wel uit willen schreeuwen, gooien, slaan, vloeken, tieren.
Maar er komt niks.... HELEMAAL niks, nothing, nada
En dit is dus ook een van mijn grootste probleem op dit moment.
Ik kan mijn emoties niet uiten... Tja... Huilen kan ik op dit moment erg goed. Maar waar die tranen om zijn, ik kan er de hand niet op leggen.
Ik ben boos, verdrietig en bang.
Iedere keer wanneer ik naar een pijnplek in mijn ziel toe wil, dan slaat alles op slot. Alles blokkeerd. Mijn gedachten, mijn gevoel....
En hup...daar ga ik weer. Verder met de dingen die ik kan doen zonder dat ik daarbij na hoef te denken, of gewoonweg denken.
Dus het gevoel is weer weg, zonder dat ik bij de plek ben aangekomen.
Maar ik moet naar die plek.
Ik wil die pijn voelen, alleen dan kan ik verder.
Maar hoe???
Dharma
Ik ben dit weblog een tijdje geleden begonnen met de insteek dat ik ANONIEM zou blijven.
Ik dacht... 'Als ik hier ANONIEM blijf dan kan ik schrijven wat ik wil, zonder dat ook maar iemand weet wie ik ben.... Dan is er niemand die mij kent die mij kan veroordelen.... Lekker veilig.'
Maar goed, ons kent ons en dan ben ik ook wel weer zo ijdel dat ik toch het adres bekend heb gemaakt aan 2 mensen die mij kennen.....
En ik weet dat deze mensen mij niet veroordelen, maar ik heb dus nu een blokkade.... een Writers Block.... Omdat ik te scheiterig ben om mijn echte gedachten en gevoelens op te schrijven.... Omdat ik weet dat er iemand is die over mijn schouder meeleest......
En dus.... ben ik gewoon niet zo heel slim geweest... achteraf....
Niet dat ik het erg vind dat deze 2 lieve mensen mijn belevingen lezen, helemaal niet.... Maar toch.... Maar goed....
Vandaag zijn wij een nieuwe (oude bekende) weg ingeslagen.
En ik heb besloten hier verslag van uit te brengen.... Of je me nu kent of niet, of je me nu veroordeeld of niet.....
Dharma
|
|
|
|
|
